Reisverslag China (2001)

Tijdens mijn eerdere reizen naar Thailand ontstond bij mij steeds meer interesse om ook eens een bezoek aan dat grote en voor mij een beetje mystieke China te brengen. Onbekend maakt onbemind geldt dus niet voor mij en op 16 september 2001 stap ik in het vliegtuig om deze wens in vervulling te laten gaan; op naar het grote onbekende China. Bij Koning Aap heb ik een 3 weekse individuele trip uitgezocht waarbij ik even moest wennen aan de naam van het reisbureau, maar "Koning Aap" blijkt de hoofdfiguur te zijn uit een 16e eeuws Chinese klassieke roman "De reis naar het Westen", vandaar deze naam. Hoofddoel voor mij is een bezoek aan Beijing, de hoofdstad van China om daar even aan dit enorme land en haar cultuur te "snuiven". Aangezien ik steeds meer verknocht geraakt ben aan Thailand en daar inmiddels ook enkele vrienden heb leren kennen, zal ik via Thailand terugkeren naar Nederland. Het blijkt niet mogelijk een rechtstreekse vlucht van China naar Thailand te boeken maar moet dit doen via een tussenstop in Hongkong. Door deze noodzakelijke tussenstop neem ik de kans waar om ook hier enkele dagen door te brengen.

De non-stopvlucht naar China vanuit Amsterdam duurt ongeveer 9 uur en heeft een rustig verloop, evenals de aankomst in Beijing. Dat ik in een communistisch land ben gearriveerd blijkt al snel bij de douanecontrole alwaar ik moet aansluiten aan lange rijen ongeduldige reizigers, wachtend op de (stipte) controle, die wel een uur in beslag neemt. Even mijn horloge goed zetten i.v.m. het tijdsverschil van 7 uur, wat dollars inwisselen voor de Chinese Yuan en wennen aan deze voor mij totaal nieuwe munteenheid. De Chinese munt is de Renminbi (RMB) wat letterlijk "volksgeld" betekent. De betaling geschiedt in Yuans die verdeeld is in 10 jiao en 1 jiao in 10 fen. Een Yuan is ongeveer een kwartje, makkelijk rekenen. Zoals op elke internationale luchthaven is een taxi vinden geen probleem. En dan blijkt al vrij snel dat ik in een totaal andere wereld ben terechtgekomen. Naast de vreemde munt heb ik nu ook te maken met een taal die voor mij nergens op lijkt. En ofschoon je met Engels in zowat de hele wereld terecht kunt, blijkt dat hier niet altijd het geval. De taxichauffeur kent als het meezit drie Engelse woorden: Taxi, pay en money. Ik houd hem de naam van mijn tevoren gereserveerd hotel voor en begrijp dat de rit mij 75 yuan gaat kosten. Via prachtige grote wegen met kleurrijke bloemenparken, sta ik na ongeveer 60 km. voor mijn tijdelijk hotel in Beijing alwaar ik deze week zal verblijven.



Het Xinqiao Hotel is een prachtig luxe hotel, gelegen aan een vrij drukke straat en op loopafstand van het centrum. Na bezichtiging van mijn hotelkamer ga ik even de omgeving van mijn hotel verkennen. Wat meteen opvalt zijn de vele fietsers en bromfietsers die zich keurig opstellen voor het rode stoplicht en bij groen licht in grote hordes hun weg vervolgen. Auto's zijn er minder. Wel overvolle stadsbussen en erg veel voetgangers. Het verkeer is één krioelende menigte waarin zich ook veel handkarren en andere vreemdsoortige voertuigen bevinden. Hiermee worden naast allerlei huisraad ook dieren en soms zelfs mensen vervoerd. In mijn nette gemeubileerde hotelkamer staat een TV waarop voornamelijk agrarisch nieuws te zien is. Op de tafel staat een thermoskan gevuld met warm water die iedere dag opnieuw wordt ververst en enkele zakjes thee. Het gebruikelijke recept in alle Chinese hotels blijkt later, met een knipoog naar de wereldberoemde Chinese thee.

Na een rustige nacht, een verfrissend bad en een heerlijk ontbijt, ga ik de volgende dag op zoek naar de Forbitten City (Verboden Stad). Voordat ik hier naar toe ga beland ik op het bekende en grootste plein van de wereld, het Tiananmenplein ofwel het Plein van de Hemelse Vrede, gelegen vóór de ingang van de Verboden Stad.



Het 44 ha grote Tiananmenplein is gelegen in het hart van Beijing en is erg bekend geworden vanwege de studentendemonstraties van 1989. Aan het geheel verharde plein heb je aan de ene kant de Grote Hal van het Volk ofwel het Communische Regeringsgebouw en het in Russische stijl opgetrokken Chinese Congresgebouw, terwijl aan de andere kant het Museum van de Chinese Revolutie is gevestigd. Aan de voorzijde van het plein bevindt zich het Mausoleum alwaar het gebalsemde lichaam van de in 1976 overleden Mao ligt opgeborgen. Dagelijks vormen zich hier grote rijen bezoekers om, onder strenge politiecontrole een bezoek te brengen aan de grote roerganger van weleer. Op het plein staat een grote zuil met het monument voor de volkshelden, omringd door een prachtig aangelegde bloementuin die 's-avonds feeëriek verlicht is. Hele busladingen Chinezen bezoeken dagelijks het Plein, allemaal zwaaiend met vlaggetjes van het vaderland en met vlaggetjes waarop het Olympische symbool staat afgebeeld met de cijfers 2008(!), het jaar dat China de Olympische Spelen gaat organiseren. Als buitenlander ontkom je er niet aan regelmatig aangeklampt te worden door Chinese studenten met vragen als "How are you" en "Where you from", die op deze wijze hun Engelse taal in praktijk willen brengen. Ook komen Chinese toeristen vragen om met je op de foto te mogen. Voor hen is dit het mooiste souvenir van Beijing: een foto van zichzelf naast een buitenlandse toerist op het Tianamenplein. Ik laat me ook een keer overhalen voor zo'n prent maar blijk een verkeerd moment te hebben gekozen. De Chinees blijkt een bustoerist te zijn en de hele buslading stormt even later op me af voor een foto. Ik voel me even een filmheld waarbij ik met mijn 1 meter 67 ook nog eens een grote jongen ben tussen al die kleine Chineesjes. Je kunt je afvragen hoe een Hollander van 2 meter zich hierbij moet voelen.

Op naar de Verboden Stad, een prachtig overblijfsel en de mooiste getuigenis van het oude Chinese Keizerrijk dat bijna 500 jaar lang heeft bestaan. De ingang is onder een enorm poortgebouw waarop een reusachtige beeltenis van Mao. Vanuit deze grote poort sprak Mao zijn landgenoten telkens toe en bekeek hij de grote militaire parades zoals die ook nu nog steeds plaatsvinden. De Verboden stad is een heel groot ommuurd paleizencomplex en bestaat uit 999 monumentale gebouwen met 9999 kamers. Er omheen is een grote gracht aangelegd. Aangezien ik vandaag al veel heb gelopen, en me bedenk dat ook de komende dagen uit veel loopwerk zal bestaan, beperk ik me deze keer tot het bezichtigen van het voorste gedeelte. Na afloop hiervan word ik aangeklampt door twee jonge Chinese studenten die met hetzelfde bekende ritueel beginnen: "How are You" en "Where you from". Ik loop met hun mee naar de stad waarbij ze me uitnodigen voor een bezoek aan een expositie van hun school. Dit sla ik niet af, ook al omdat ik ze niet wil teleurstellen. Via een trap kom ik op een verdieping van een woning waar inderdaad veel schilderijen zijn tentoongesteld, allemaal vervaardigt door leerlingen van hun school. Mooie Chinese landschappen, moderne schilderijen en ook de typische Chinese kunstschilderijen. Dan komt de niet uit te blijven vraag aan mij om een schilderij te kopen en ofschoon ik verschillende koopjes zie laat ik me deze keer niet overhalen. Ik heb nog 3 weken te gaan en bovendien moet ik mijn hele verdere vakantie die handel meesjouwen. Daar hebben ze wel begrip voor en even later loop ik met hun langs knusse winkeltjes in met kleurrijke lampionnetjes en vlaggetjes versierde straatjes. Ook zie ik tijdens deze wandeling prachtige oude gebouwen die met hun rode kleur en puntdaken die typische Chinese sfeer weergeven.



We lopen ook door de "hutongs", dat zijn oude huisjes, gebouwd aan een binnenhof of langs smalle straatjes, waar zich het echte Chinese straatleven afspeelt. Ik maak hier even gebruik van een openbaar toilet en kom terecht in een ontzettend stinkende open ruimte met een tussenmuurtje. Tijdens mijn kleine boodschap zie ik aan de andere kant van het muurtje een man hurkend zijn behoefte doen terwijl hij rustig zijn krantje leest. Voor de kinderen is er andere oplossing. Die hebben gewoon een scheur in hun broek voor het geval dat. In China doet men niet zo moeilijk.

Helaas wordt, mede met het oog op de komende Olympische Spelen, in snel tempo de modernisering van Beijing aangepakt en worden al deze karakteristieke huisjes afgebroken waarmee een belangrijk cultureel erfgoed verdwijnt. Ondertussen krijg ik honger en nodig beide studenten uit om een hapje te eten. Dat blijkt tegen geen dovemansoren gezegd en ze brengen me naar een klein eenvoudig restaurantje. Met vriendelijke buiginkjes wordt mij de menukaart aangereikt maar alle gerechten staan alleen in het Chinees vermeldt. Ik laat de keuze maar aan de studenten over, als het maar niet te spicy is, en ze gaan bestellen. Terwijl ik wat bier laat aanrukken en geniet van de sfeer om me heen, besef ik plotseling dat ik bij god niet weet wat ze allemaal gaan bestellen en wat dat hier gaat kosten. En heb ik wel genoeg Yuans of hoe die dingen ook mogen heten? Op goed geluk dan maar en we brabbelen verder. De sfeer wordt steeds gezelliger waarbij me duidelijk wordt dat de studenten een leraar en een leerling blijken te zijn. Het gaat natuurlijk over Holland en Amsterdam en ze willen alles weten waarbij ik wel erg veel moeite moet doen om hun duidelijk te maken waar Holland dan wel precies ligt.... Het eten is heerlijk en vooral de manier waarop men hier met allerlei kruiden en sausjes voor die typische smaak zorgt, is bijzonder. Ik vraag hem om de naam van dit eten op te schrijven en hij doet dit in het Chinees en in het Engels. Het papiertje heeft me later menigmaal goede diensten bewezen. Tijdens het natafelen informeer ik naar het uitgaansleven in Beijing. Karaoke is hier heel populair en ook is er een disco waarop meteen wordt afgesproken om daar diezelfde avond naar toe te gaan. Tijdens deze avond word ik door mijn vrienden voorgesteld aan Helen afkomstig uit Yian, die hier in China studeert. Al snel blijkt dat men hier totaal andere omgangsvormen hanteert dan in mijn land. Het voorstellen bestaat uit een slap welkomsthandje. Een gezellig "Hollands" schouderklopje is er hier niet bij om maar niet te spreken van de bij ons steeds meer in zwang rakende drie-zoenen-knuffel. Alleen al bij een poging tot aanraken doen ze een stap terug alsof je besmettelijk bent met een of ander virus. En steeds maar zeggen: "Don't tuch me". In mijn onschuldig enthousiasme heb ik dit meerdere malen moeten ervaren. De disco-avond is zodoende voor mij erg leerzaam en we maken een afspraak voor de volgende avond waarbij Helen voorstelt om dan enkele collegaatjes mee te brengen.

De volgende dag heb ik geboekt voor een trip met een toeristenbus naar The Great Wall. Deze is op diverse plaatsen te bezoeken maar onze tocht gaat naar de meest toeristische plek van de muur en wel naar de vesting Badaling. Deze muur is weliswaar gerestaureerd maar vanaf hier kun je ook de oorspronkelijke muren bezichtigen en beklimmen. Een goede conditie is hierbij wel noodzakelijk maar je wordt beloond met prachtige vergezichten en je krijgt een goed idee wat deze kolossale muren voor de vijand hebben betekend. Volgens de geschiedenisboeken hebben de Moren zich echter door deze muren niet altijd laten weerhouden.



's-Middags brengen we een bezoek aan de Ming Graven van Shisan Ling waarvan de ondergrondse tombe van Changling wel het bekendste is. Het verhaal gaat dat 16 keizerlijke concubines samen met de sarcofaag levend in de stenen grafkerker werden ingemetselt. Pas aan het einde van de 6e Mingkeizer kwam een einde aan de gewoonte om levenden met de doden te begraven. Na het bezoek aan deze graven gaan we in een restaurant op een echte Chinese manier eten. Iedereen neemt plaats aan grote ronde tafels waarop in het midden een groot draaiplateau. Dit komt helemaal vol te staan met allerlei heerlijke vlees- en visgerechten en diverse groenten en sausjes. Vooraf krijgt zoals gebruikelijk is in China, iedereen gratis groene thee. Als je iets lekkers van de andere kant wil proeven geef je gewoon een ruk aan het plateau. Afgeknauwde botjes spuw je op de grond en als blijk van voldoening laat je af en toe een boer. Wel met open mond eten en daarbij heerlijk smakken. Tijdens de maaltijd zie je bij de onwennige toeristen ondertussen steeds van die wegspringende chopstics, dus je kunt jezelf hierbij wel een aardige voorstelling maken hoe het er tussen al die kwetterende Chinezen aan toe gaat. Heerlijk! Ten slotte brengen we nog een bezoek aan een Chinees ziekenhuis waarbij we een soort medische show krijgen aangeboden. We moeten hierbij elkaar een hand geven waarbij we allemaal even een elektrische schok krijgen. Ook worden we medisch "onderzocht" waarbij opnieuw de Chinese zakelijkheid komt bovendrijven als blijkt dat iedereen volgens hen wel iets mankeert. Daar heeft het ziekenhuis dan allerlei soorten kruiden en poeders voor…

Volgens afspraak ontmoet ik die avond opnieuw mijn Chinese vrienden en Helen, ditmaal in gezelschap van enkele vrouwelijke collega's, een meisje afkomstig uit Mongolië, een uit Tibet en Shu Hong Fang afkomstig uit de buurt van Shanghai. Ook met hen moet ik weer even wennen aan datzelfde "Don't tuch me"... Niettemin wordt het weer een leuke avond met opnieuw heerlijk eten. In een klein gezellig cafeetje wordt later op de avond na enkele flessen bier, een bovenkamer "afgehuurd". Een casetteradio wordt geïnstalleerd en er wordt dansmuziek gedraaid. De Chinese meisjes moet ik echter allemaal danspasjes bijbrengen want ze kunnen geen van allen dansen. En ditmaal natuurlijk geen "Don't tuch me"..... Shu Hong spreekt goed Engels en we praten deze avond over diverse onderwerpen. Ik moet ook aan haar uitleggen waar Holland ligt en we discuseren over het communisme en over de open markt werking die heel langzaam ook in China in opkomst is. Shu Hong is ontzettend trots op haar land en vertelt dat ze alleen maar met een Chinese man wil trouwen. Ze heeft nu overigens ook een Chinese vriend! Aan het einde van de avond blijkt opnieuw de Chinese zakelijkheid wanneer ik bij het afrekenen van de consumpties, ook de huur van de ruimte en de muziek moet betalen. Het wordt zodoende wel een dure avond. Tenslotte ben ik in hun ogen een rijke Westerse toerist en zijn zei arme studenten, en dat laatste klopte wel.



De andere dag breng ik al vroeg in de morgen opnieuw een bezoek aan de Verboden Stad. Het is een heel gestap om alles te bezichtigen. Alle gebouwen zijn nog in de oorspronkelijke staat en zijn geheel opgetrokken uit rood geschilderd hout met geel gegolfde daken. De hele stad wordt gescheiden door vijf grote witmarmeren bruggen. Alleen de keizer mocht over het middelste deel van de brug lopen zodat hij rechtstreeks in de belangrijke gebouwen kon komen. Aan weerszijde de woonwijken waar het personeel en de eunuchen waren gehuisvest. Sommige vertrekken zoals de Keizerlijke troonzaal, zijn alleen van buitenaf te bezichtigen. Aan het eind van de Verboden Stad komt men in de Keizerlijke tuin waar je via prachtige mozaïekpaadjes, een kunstig landschap van bizarre stenen en zeldzame planten kunt bewonderen. Tijdens deze eeuwen durende dynastie mocht het Chinese volk niet binnen de muren komen en het moet heel wat voor hen hebben betekend toen de poorten werden geopend en ze na honderden jaren de Keizerlijk verblijven mochten bezoeken.

Met Helen en Shu Hong ga ik 's-avonds met de taxi naar een uitgaanscentrum voor buitenlandse zakenlui. Alles is hier op Westerse leest geschoeid en ook de cafés en bars doen Westers aan. Helen ontmoet hier een Zwitserse vriend maar Shu Hong is hier totaal onwennig en begrijpt niets van die harde muziek en al die drukte. Na enige tijd besluiten we het hier voor gezien te houden en gaan we naar haar eigen gezellig Chinees pleisterplaatsje in het centrum.

De volgende dag is het parkendag en ga ik met de taxi naar het Jingshanpark en het Beihaipark. Ik ben deze keer vroeg naar het Jingshanpark gegaan om daar het tai-chi te kunnen bekijken. Dit is een serie bewegingen die erop gericht is zowel lichaam als geest te oefenen. Veel Chinezen beginnen hun dag met een tai-chi sessie in het park of op straat, en de aanblik van honderden mensen die zich op een natuurlijk ritme bewegen, komt erg rustgevend over. Een oude cassettespeler zorgt voor aangepaste achtergrondmuziek. Anderen zijn bezig met zwaardvechten of dansen met vlaggetjes of met kleurrijke waaiers en weer anderen spelen badminton of volleybal. Overal in het park zie je mensen in groepen of zijn alleen bezig.



Door het park heenlopend kom ik in het unieke Beihaipark. Het is 70 ha groot waarvan de helft wordt ingenomen door het Beihaimeer, het voormalige buitenverblijf van de keizer. Het heuvelachtige park met kunstmatige rotslandschappen, heeft voor ieder wat wils. Authentieke 18-eeuwse gebouwen en paviljoenen. Kunstmatig aangelegde tuinen en een groot restaurant. Een witmarmeren brug over het meer, met bootjesvarende bezoekers, leidt naar het jade-eiland. Daar rijst de van ver zichtbare Witte Dagoba op die in 1651 werd gebouwd ter ere van het eerste bezoek van de Dalai Lama aan Peking. In het park zijn souvenierverkopers actief en verder is er een bij jong en oud geliefd recreatiepark.



Aangezien ik morgen naar Hongkong vertrek is het deze avond een afscheidsavond. Met Shu Hong ga ik voor de eerste keer in mijn leven Peking-eend eten. De vers gerookte Pekingeend met een knapperig vel is wereldberoemd en van hoge kwaliteit. Het wordt gegeten met pannekoek, lente-uitjes, komkommer en zoete pruimen. Aan het hondenvlees, kippentenen, vissenkoppen en slangengalblazen, wat voor Chinezen als een delicatesse wordt beschouwd, heb ik me nog maar niet gewaagd. Tijdens en na de maaltijd praten we over allerlei verschillen en gewoontes van ons beider homeland en we nemen nog een afscheidsborrel.

Mijn vlucht naar Hongkong is 's-middags gepland en ik gebruik de voormiddag om nog snel een bezoek te brengen aan de "Temple of Heaven" (Tempel van de Hemel). Aan deze tempel bracht de keizer jaarlijks een ceremonieel bezoek voor het afsmeken van een gunstig klimaat voor goede groei van de veldgewassen. In het omringende park werden dieren voor de offerceremonies gekweekt. Nu is dit park tegen betaling te bezoeken en is beslist de moeite waard. Juist voordat ik het hotel verlaat voor het vervolg van mijn reis komt Shu Hong nog even afscheid nemen. Ik heb er een leuke vriendin aan overgehouden en we maken een afspraak om via e-mail het kontakt verder te onderhouden.

© 2004-2015 Pieter Aarden
Op alle foto's en teksten op deze website berust © kopieerrecht.
Van deze website mag niets zonder schriftelijke toestemming worden overgenomen of gebruikt op welke wijze dan ook.

All photo and text used on this website is © copyrighted material, reproduction or usage without written permission is prohibited.


Bezoekers